Ooit ging Christoph Tyvaert mee op missie met Artsen Zonder Vakantie. Daar kreeg hij het 'ontwikkelingshulp-virus' te pakken waardoor hij besloot om langere tijd in Afrika te blijven. Aan het einde van zijn 2 jaar durende missie voor Handicap International in Burundi stuurde hij ons zijn gedachten.

__________________________________________________

Met de artsen hier in het CNPK gaat het samenwerken steeds beter en ook de verpleegkundigen komen me halen als ze met een opgenomen patiënt in de problemen raken. Voor verschillende klinische patiënten is het zoeken naar een redelijk evenwicht tussen psychotrope medicatie en de ongewenste bijeffecten daarvan, wat voornamelijk wordt veroorzaakt door onvoldoende keuze uit medicatie (wat zijn we thuis op dit punt verwend!) en onvoldoende verschillen in dosering per tablet of capsule. De artsen kennen wel de verschillende andere middelen uit hun theoretische scholing, maar hebben deze eenvoudigweg niet beschikbaar. Gevolg is dat de man met malaria wel somatisch verbetert nu, maar opnieuw zijn antipsychotische medicatie begint te weigeren.

Mijn werk verloopt hier in een prettige regelmaat nu. Het begeleiden bij de behandelingen als bedside teaching en de opleidingsuren wisselen elkaar af. We puzzelden over een man met malaria die agressief werd en later duidelijk psychotisch bleek. Hij weigerde behandeling. Het lukte de arts om hem rustig te krijgen, en hij kreeg een infuus voor zijn medicatie. Maar daarna daalde zijn bewustzijn. Hij had geen koorts meer en geen aanwijzingen voor het maligne neuroleptica syndroom. Na 2 dagen is hij weer helder en loopt zelfs al wat rond, maar hij heeft veel last van bijwerking van de neurolpetica. Dit blijft een onderwerp voor de scholingen: dosering van medicatie en kennis van alle vormen van de bijwerkingen.

November 2011. Ik duw de deur van de auti-klas van Akamuri open en herken de meeste gezichten van de verstandelijk gehandicapte kinderen van de zending van vorig jaar. Van sommigen ken ik de naam nog, Poetin zit braaf op de bank en dat verwondert me want vorig jaar was hij onhandelbaar.

Na een vlotte vlucht komen we zondagavond aan in Bujumbura. De aangename warmte, de ‘exotische geuren’ en de muggen verwelkomen ons meteen.

Alweer een week in Bujumbura, waar ik net als anders hartelijk ben ontvangen.

In de kliniek van het Centre Neuro Psychiatrique de Kamenge is het heel erg druk. De nieuwe bijgebouwde kliniek is nu in gebruik voor de vrouwenafdelingen en de mannenafdelingen zitten bomvol. Ook de poliklinische patiënten zijn met velen. We lopen na de polikliniek dagelijks visite langs de klinische patiënten of we hebben multidisciplinaire patiëntenbesprekingen. De multidisciplinaire benadering begint nu goed te werken, dat is fijn te merken. Waar we nog wel veel aandacht aan moeten besteden zijn de aspecten van rehabilitatie, waar we eigenlijk al voor het ontslag uit de kliniek met de patiënt en met de familie over moeten praten.

Gezien de winteravonden lang kunnen zijn in België, wil ik jullie graag wat interessante lectuur aanprijzen.

Ooit ging Christoph Tyvaert mee op missie met Artsen Zonder Vakantie. Daar kreeg hij het 'ontwikkelingshulp-virus' te pakken waardoor hij besloot om langere tijd in Afrika te blijven. Vandaag werkt hij er o.a. voor Handicap International. 

__________________________________________________

Op 2 maart hebben we de dag van de eindceremonie of 'clôture de la formation' van de A2-opleiding orthopedie met een 120-tal genodigden... Erger dan een trouwfeest, mijn gedacht... Inclusief de minister van gezondheid zal aanwezig zijn.

Ooit ging Christoph Tyvaert mee op missie met Artsen Zonder Vakantie. Daar kreeg hij het 'ontwikkelingshulp-virus' te pakken waardoor hij besloot om langere tijd in Afrika te blijven. Vandaag werkt hij er o.a. voor Handicap International. 

__________________________________________________

Eerste week achter de rug en gisteren - zaterdag - was er nog de ouderdag van het centrum waar wij de sprekers waren. Artsen zonder Vakantie heeft Akamuri voor zijn twintigjarig bestaan een "beamer" cadeau gedaan en we hebben daar al dankbaar gebruik van gemaakt. De voorbije week maakten we enkele beelden van de auti-klas van Aloys en die konden we dan onmiddellijk tonen aan de ouders.