Een tijd geleden vergeleek ik in een blogbericht een AZ-missie met het weer in Rwanda:het zonlicht met prachtige kleuren, mooie stapelwolken, donder en bliksem en af en toe een hevige regenbui, maar nadien komt de zon terug tevoorschijn. In onze orthopedische Mibilizimissie is het niet anders.

hallo in de lokale taal.

De taal die iedereen spreekt, behalve wij. Frans of Engels wordt zeker niet door iedereen gesproken.

Zoals vorige missies elders krijgen we een goede ontvangst en horen we dat alles ok is. Tot we een eerste dag in het ziekenhuis volop meemaken. 6000 bevallingen per jaar, dus meer dan 15 per dag, waarvan 1/3 door keizersnede. De stap naar keizersnede wordt meestal veel te snel gezet.

Karima, vroedvrouw, en op haar eerste missie, laat zich niet kennen en gaat al volop tegen de beslissing van de - nog jonge - artsen in. Aanvankelijk met hulp van mezelf, later hebben ze snel door dat ze wel goed is in haar vak. Maar een keizersnede meer of minder, niemand ligt er wakker van...

Gisteren een vlotte vlucht naar Kigali gehad. Dr Emmanuel, directeur van het ziekenhuis, is op de luchthaven om ons te verwelkomen. Het is een aangenaam weerzien en de missie gaat reeds van start: we keuvelen wat over gezamelijke kennissen, het rwandese weer maar ook reeds over fracturen en technische orthopedische problemen.

Straks zullen we onze reis naar Mibilizi aanvatten. We moeten dus naar een uithoek van Rwanda: een lange autoreis met continu mooie zichten die nooit vervelen, door het Nyungwe-woud, langs de theeplantages om dan af te dalen naar het Kivumeer en uiteindelijk terug de bergen in te rijden. Daar zullen we ons verblijf voor de volgende 2 weken bereiken op het Rwandese platteland, alhoewel dat laatste eigenlijk een contradictio in terminis is.

Mijn laatste weekje ging veel te snel voorbij en uiteindelijk leek mijn vier week durende missie in Kibagabaga weer net te kort. Het patiëntje dat dit weekend is toegekomen is een heel interessante casus op alle vlakken en dat gaf me de kans om met de dokters van de spoedafdeling en heel het brandwondenteam te discussiëren. De groep nieuw toegekomen studenten werden dan ook meteen ondergedompeld in de brandwonden wereld. De studenten die de afgelopen weken met mij hadden samen gewerkt bleven inde namiddag langskomen om me van alles te vragen. Wanneer hun stage begeleider, een van de docenten die ik in het KHI heb opgeleid, langskwam, was het plaatje compleet … Artsen Zonder Vakantie staat voortaan in hun opleidingsboeken….

Ik weet niet waarom ik dit weekend in het ziekenhuis wou doorbrengen in plaats van met de collega’s op safari te vertrekken maar ik heb er zeker geen spijt van. Zaterdag is er namelijk een nieuw brandwonden patiëntje binnengekomen. In het dispensarium hadden ze het behandeld met violet tinctuur. Gelukkig kwamen de ouders naar het ziekenhuis.

Mijn derde weekje Kibagabaga zit erop en ik begin me stilaan overbodig te voelen. Buiten hier en daar en praktische tip of een bevraging over de zalfkeuzen heb ik hun nog weinig bij te brengen over brandwondenzorg in de huidige context. Missie voorlopig volbracht… en nu hopen dat er ooit een verzorgingszaal kan ingericht worden zodat we het project kunnen uitbouwen tot een echt brandwondencentrum…

Gedurende de eerste weken van de missie hadden we heel wat vergaderd met verschillende instanties. Werner en Frans verzetten een hoop diplomatiek werk. Het resultaat was meteen merkbaar. Vorige donderdag was er een communiqué van het ministerie van volksgezondheid. De toekomstige provinciale ziekenhuizen werden uitgenodigd voor een tweedaagse bijscholing over brandwonden. De lesgevers? De teachers van het KHI die ik twee weken geleden opleidde en het brandwondenteam van Kibagabaga.

Momenteel liggen er in het brandwondencentrum een paar patiënten die op grote oppervlakten en huidtransplanten nodig hebben.

Afgelopen week wisselde ik de verzorgingen in de zaal af met ondersteuningen in de operatiezaal in de namiddag. De verzorgingen verliepen zeer vlot en ik blijf onder de indruk van mijn plaatselijke collega’s.

In het operatiekwartier is er nog veel werk. Hoewel er daar sinds vorig jaar al heel wat positieve veranderingen hebben plaatsgevonden dankzij AZV verpleegkundigen en het personeel van Kiba, blijft het een heel avontuur alvorens men effectief onder narcose kan opereren…

Voortvarend zijn we weer van start gegaan in Gatagara. We zijn begonnen met anderhalve dag poli daarmee konden we het OK programma al behoorlijk vullen. Buiten een enkele stroomstoring loopt hier alles op rolletjes. Marleen de kinesiste, die met ons is meegegaan, heeft ook haar handen vol om de verschillende zaken betreffende de kine aan te sturen.  Vandaag, onze eerste vrije dag, een uitstapje gemaakt naar het museum in Butare. Een aanrader voor iedereen die iets meer wil weten over de historie van Rwanda. Morgen bezoeken we het Koniklijk Paleis in Nyanza, daarna zit de vrije tijd erop en starten we met de tweede week van onze missie.