Alles verloopt hier volgens een routine, waar ik stilaan toch wat inzicht in begin te krijgen.  Iedereen op de materniteit lijkt uiteindelijk toch een toegewezen taak te hebben, ondanks het feit dat ik eerst de indruk had dat ze maar wat door elkaar liepen.

Gisteren nog eens met team, de hoofdverpleegkundige en Dr. Lee gepraat over het feit dat er geen faciliteit is om pasgeborenen te reanimeren.  Momenteel rent men met een te reanimeren baby naar de operatiezaal, waar ondertussen ingrepen aan de gang zijn.  Ondertussen moet dan het weinige materiaal dat ze hebben ook nog her en der bij elkaar gesprokkeld worden.  Een spijtig tijdverlies op een moment dat elke minuut telt.

Hier nog een klein berichtje uit het mooie Rwanda,

De mensen in het ziekenhuis beginnen echt wel los te komen en staan volledig er volledig voor open om nieuwe dingen te proberen.  Het team is hier super op elkaar ingesteld en de commucatie onderling verloopt heel goed.  Ze genieten ervan om samen te discussieren over hun manier van werken, wat ze er zelf van vinden en of ze ideeën hebben om hun werken te verbeteren.  Ook al hebben ze een flink duwtje nodig, eens ze vertrokken zijn, werken ze af waar ze aan startten.

De sectio's zijn hier schering en inslag, het lijkt er echt een sectiofabriekje.  De artsen durven een langere arbeid of uitdrijving niet afwachten, ondanks dat de ongeboren baby het op dat moment goed doet.

goeiemorgen,

we zijn na enkele dagen op kruissnelheid gekomen: zaaltoer, operaties, raadplegingen. Nogmaals blijkt dat ze hier met de weinige middelen ongelooflijk inventief zijn. Ook goed georganiseerd, al leek het voor ons de eerste dagen één grote chaos. 

tot later 

Hallo daar in het verre België,

We zijn hier al enkele dagen op de materniteit van Kagayi en hebben al grote ogen mogen trekken.  we zijn hier heel hartelijk ontvangen en iedereen is even vriendelijk.

Bien sûr, ma petite Astrid n’était pas la seule à marcher, c’est toute la cinquième qui a participé à la marche du Carême de son école primaire, Regina Pacis à Hove. L’enthousiasme était tel parmi les jeunes élèves pour chercher des sponsors et l’action de Médecins Sans Vacances a touché tellement de gens, que l’école a récolté une somme record pour notre organisation : 7811 euro.

Op 10 maart 2012 heeft Soroptimist Sint-Truiden een modeshow en after party georganiseerd ten voordele van Artsen Zonder Vakantie. Mijn collega Gert Plevoets en ik waren aanwezig op de modeshow en ook op het feestje achteraf. Zo hebben wij eens kunnen kijken wat er allemaal leeft achter de schermen van een modeshow. Best een indrukwekkende bedrijvigheid. 

Aldus Bart Peeters toen hij aankwam in Stabroek voor zijn eerste optreden samen met Philippe Geubels (die als je de foto mag geloven al bijhoorlijk in de wind was).

Natuurlijk was het niet alleen mijn kleindochter Astrid maar het ganse vijfde leerjaar die deelnam aan de vasten voettocht van haar lagere school Regina Pacis in Hove. Er was zoveel enthousiasme onder de scholieren om sponsors te zoeken, het verhaal van Artsen Zonder Vakantie sprak de mensen zo hard aan, dat de school een record bedrag ophaalde voor onze organisatie: 7811 euro.

Ook als hij een interview geeft voor De Bond over zijn carriëre denkt Bart aan Artsen Zonder Vakantie. Als je op de foto klikt, kan je het artikel lezen!